چه کردي با من؟...

ميخواهم بنويسم...اما از چه؟ از کي؟ و براي چي؟...

وجود ملتهبم در انتظار گذشت لحظه هاست...

اما براي شنيدن چه کلامي؟...

مي خواهم بنويسم...

از تو..

از اين نيامدن و قصد رفتن کردنت..

مي خواهم بنويسم اما دستهايم مي لرزد...

چه کردي با من؟...

چه خواستم ز تو که دريغ ميکني؟چه خواستي که نکردم؟...

غم نبودنت به جانم نيشتر ميزند اما درماني نيست که به مقابلش روم...

آخر تو تنها اميد بودي تنها دعاي شبانه ام...

مي خواهم بنويسم...

از چشماني خيس و دلي در اندوه نشسته از آرزوها و دعا هاي بيهوده..

هنوز دستانم ميلرزد اما باز هم مي خواهم عقده نشکفته ي دل را با نوشتن باز کنم..

نمي نويسم چگونه مي پرستمت...

مي نويسم که مردنم را در پايت باور نداري...

مي نويسم که من همان جزيره متروک بودم...

اي که بي من قصد رفتن مي کني...

مي خواهم بنويسم اما چه سود؟!تو که نخوانده دوررش مي اندازي..

چه سود از نوشتن وقتي گريه هايم نتوانست تو را از رفتن باز دارد..

ديگر نمي خواهم بنويسم ...

ديگر نمي خواهم بگويم چه قول ها دادي و چه قسم ها خوردي...

نمي خواهم بنويسم که چگونه دستي که به نياز بسويت دراز شده بود رد کردي...

نمي خواهم بنويسم که مي تواني فراموش کني ...

اما نا نوشته مي داني که هرگز فراموش نخواهم کرد...

اي انسان تنها مانده !!

اي انسان رها شده در تنهايي خويش !...

خورشید غروب کرده بود...

 مرد از فرط خستگی و سرما بی رمق روی زمین افتاد...

 نیمه شب از شدت تشنگی در خواب نالید ...

گل ساقه اش را خم کرد و قطره های شبنم را در دهان مرد غلتاند.

 علفهای سبز کنار مرد رشد کردند تا گرمش کنند و خورشید صبحگاهی آنقدر بر بدنش تابید

 تا گرمش کرد...

مرد غلتید تا بیدار شود...

 با این کار علفها را زیر بدنش له کرد و با دست ساقه گل را شکست و چشمش که به

 خورشید افتاد گفت: " ای لعنت به این خورشید، باز هم امروز هوا گرم است."

وقتی آدم به دنیا میاد توی گوشش اذان می خونند.

وقتی آدم از دنیا میره به بدنش نماز میخونند.

جدی زندگی چقدر کوتاهه.فاصله ی بین اذان و نماز

از حادثه ترسند همه کاخ نشینان@@@ما خانه بدوشان خم سیلاب نداریم

از حادثه ترسند همه کاخ نشینان@@@ما خانه بدوشان خم سیلاب نداریم

                   زندگی سفری است کوتاه یا بلند. اصل در سفر بودن است

                   بسا که به بیراهه کشنده شوب یا ازپادرافتی یا کوره راهها و

                   فراز و نشیب ها بفرسایدت یایه سرپیچها تکانی سخت خوری

                   مبادا که ازاین تکانها بهراسی یااینکه تکانهااز تن و روح تو بکاهد

                  و چراغ روح درکوره بدنت به خاموشی بگرایدکه شاهراه در پیش

                   است و راه امن سایه دار پر درخت نمایان پس ای مسافر تو هم

                   قدمی رو به شاهراه بردار.

صبر را که به زمانه ديدم روزها گذشتند و رفتند اما، تو آمدی... به خيالم آن لحظه زيبا بودی و دلنشين ـ لبخندت را می ديدم ـ چه حرف هايی که نداشتم چه دلتنگی ها چه شکوه ها و شکايت ها و چه بغض های فروخورده ای در انتظار مرهمْ شانه ای... يادش به خير، پيشترها با خود عهد بسته بودم بغض ها را بگریانم درپيش ديدگانت اما، تو که آمدی گفتی اين چه رسمی ست همه حرف هايت شکوه و گلايه؟ چندی که گذشت. گفتی چرا سکوت... چه بگويم نازنين؟ من نه آنم که حرف ها و سخن های دلنشين داشت و نه آن ديگری که... بگذريم... مگر نمی دانی؟ دير زمانی ست که شادی به کالبدم خدانگهدار گفته ا ست. همچون کيمياگری ديروز را به امروز و امروز را به فردا تبديل می کنم چه وحشتناک اما آیا می ماند؟... فردا همانند دیروز بود و هست نه،نه نازنين من انتظار شور و شادی از من انتظاریست عبث و بيهوده چه بهتر که در اين سر مستی و شادمانی ات تنها باشی مرا چه به پايکوبی و قهقهه های مستانه. اما، مهر من اگر روزی دلت هوای غروب کرد و گرفت، و يا اگر روزگاری دلت را نامردمانی بی رحمانه شکستند به ياد آور به ياد آور مرا به ياد آور که بازوانم در انتظار به آغوش کشيدنت گشوده مانده اند به ياد آور شانه ای هست ـ هر چند نحيف و هر چند که خوشايندت نباشد ـ شانه ای که دير زمانی ست ترنم ضربه های گنگ شقيقه ات را به ياد نمی آورد... زيبای من همچون روزهای گذشته مرا به باد بیار،منی که سخنی جز سکوت ندارم تنها اين را بدان، اميد من " سکوت من پر بود از رازهای نا گفته"

سکوتم را باور کن تنها تو ای ماندگارترين

محبوبم! نمي‌دانم امروزبا يک سري کلمه گنگ و بي‌مصرف که در مغزم به هم مي‌پيچند چطور مي‌توانم احساس تنهاييم را به گوش تو برسانم. واژه‌ها بي‌تابند و ياريم نمي‌کنند. مي‌داني؛ تو را کم دارم و دور از تو حتي يک نقطه کور هم نمي‌توانم بر کاغذ بکشم. چشمانم هم مدام باراني است!
روزها چه بي‌اعتبارند. مي‌نشيني، نگاه مي‌کني، عادت مي‌کني و دل مي‌بندي. اما زمان مثل رگبار بهاري به شيشه‌ات مي‌کوبد و مي‌گذرد. بدون اراده تو و بي‌آنکه بفهمي، ندا مي‌دهد که بايد عادتهايت را رها کني. زنگ ساعت که به صدا درمي‌آيد، مسافر ساکش را مي‌بندد، و به وسعت تمام عالم، غربت نصيبت مي‌شود…
نمي‌دانم سهم من از خوشيهاي زندگي کم است، يا بديها هميشه زود به سراغم مي‌آيند. نمي‌دانم هميشه تو مرا تنها مي‌گذاري يا سرنوشت من با تنهايي گره خورده است؟ افسوس که تا جامه‌اي از عشق به تن مي‌کنم، روزگار با بيرحمي آن را مي‌درد و با ريسمان جدايي وصله مي‌زند اما...
من از سفر هيچي نمي دانم هر وقت مي گويند سفر، بي اختيار ياد تو مي افتم ، حس مي كنم بوي هجرت مي آيد و گر چه مي دانم به قول حافظ عزيز :"شرط اول قدم زدن آن است كه مجنون باشي "و از مولانا آموخته ام "آنچه يافت مي شود انم آرزوست" حالا مسافر من آيا اين توشه براي آغاز سفرت كافي ست

دسته گلِ سفيدِ مريم رو که با خون خودم سرخشون کردم ،برات ميارم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا بدوني هيچ وقت تنها نيستي

پسر به دختر گفت: اگه يه روزي به قلب احتياج داشته باشي اولين نفري

 هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.دختر لبخندي زد و گفت

 ممنونم

تا اينكه يك روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نياز فوري به

قلب داشت..از پسر خبري نبود..دختر با خودش ميگفت :ميدوني كه من

 هيچوقت نميذاشتم تو قلبتو به من بدي و به خاطر من خودتو فدا كني..ولي

 اين بود اون حرفات..حتي براي ديدنم هم نيومدي...شايد من ديگه

هيچوقت زنده نباشم.. آرام گريست و ديگر چيزي نفهميد...

چشمانش را باز كرد..دكتر بالاي سرش بود.به دكتر گفت چه اتفاقي

افتاده؟دكتر گفت نگران نباشيد پيوند قلبتون با موفقيت انجام شده.شما بايد

 استراحت كنيد..درضمن اين نامه براي شماست..!

دختر نامه رو برداشت.اثري از اسم روي پاكت ديده نميشد. بازش كرد و

 درون آن چنين نوشته شده بود:



سلام عزيزم.الان كه اين نامه رو ميخوني من در قلب تو زنده ام.از دستم

 ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون ميدونستم اگه بيام هرگز نميذاري

كه قلبمو بهت بدم..پس نيومدم تا بتونم اين كارو انجام بدم..اميدوارم عملت

 موفقيت آميز باشه.(عاشقتم تا بينهايت)

دختر نميتوانست باور كند..اون اين كارو كرده بود..اون قلبشو به دختر

 داده بود..
آرام اسم پسر را صدا كرد و قطره هاي اشك روي صورتش جاري شد..و

 به خودش گفت چرا هيچوقت حرفاشو باور نكردم...

دسته گلِ سفيدِ مريم رو که با خون خودم سرخشون کردم ،برات ميارم وعاشقانه کنارت جون ميدم تا بدوني هيچ وقت تنها نيستي

پسر به دختر گفت: اگه يه روزي به قلب احتياج داشته باشي اولين نفري

 هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.دختر لبخندي زد و گفت

 ممنونم

تا اينكه يك روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نياز فوري به

قلب داشت..از پسر خبري نبود..دختر با خودش ميگفت :ميدوني كه من

 هيچوقت نميذاشتم تو قلبتو به من بدي و به خاطر من خودتو فدا كني..ولي

 اين بود اون حرفات..حتي براي ديدنم هم نيومدي...شايد من ديگه

هيچوقت زنده نباشم.. آرام گريست و ديگر چيزي نفهميد...

چشمانش را باز كرد..دكتر بالاي سرش بود.به دكتر گفت چه اتفاقي

افتاده؟دكتر گفت نگران نباشيد پيوند قلبتون با موفقيت انجام شده.شما بايد

 استراحت كنيد..درضمن اين نامه براي شماست..!

دختر نامه رو برداشت.اثري از اسم روي پاكت ديده نميشد. بازش كرد و

 درون آن چنين نوشته شده بود:



سلام عزيزم.الان كه اين نامه رو ميخوني من در قلب تو زنده ام.از دستم

 ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون ميدونستم اگه بيام هرگز نميذاري

كه قلبمو بهت بدم..پس نيومدم تا بتونم اين كارو انجام بدم..اميدوارم عملت

 موفقيت آميز باشه.(عاشقتم تا بينهايت)

دختر نميتوانست باور كند..اون اين كارو كرده بود..اون قلبشو به دختر

 داده بود..
آرام اسم پسر را صدا كرد و قطره هاي اشك روي صورتش جاري شد..و

 به خودش گفت چرا هيچوقت حرفاشو باور نكردم...

دوستي يك اتفاق است ،جدايي يك قانون ،جدايي مرگ است مرگ بهترين دليل براي جدایي  

                            و آنجا که عشق فرمان میدهد

                                                              محال سر تسلیم فرو می آورد

 این چشم غریبه کیست پیدا شده است            بیچـاره دلــم غــریق رویا شــده است

 حس ششم عشــق به من مـی گویـــد             پای تـو به خانـه ی دلم وا شده است

    خـدايا اگـر تو درد عاشـقـي را ميـکشيـدي

زنی از خانه بیرون آمد و سه پیرمرد را با ریش های بلند جلوی در دید.
به آنها گفت: « من شما را نمی شناسم ولی فکر می کنم گرسنه باشید، بفرمائید داخل تا چیزی برای خوردن به شما بدهم.»
آنها پرسیدند:« آیا شوهرتان خانه است؟»
زن گفت: « نه، او به دنبال کاری بیرون از خانه رفته.»
آنها گفتند: « پس ما نمی توانیم وارد شویم.»
عصر وقتی شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را برای او تعریف کرد.
شوهرش به او گفت: « برو به آنها بگو شوهرم آمده، بفرمائید داخل.»
زن بیرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند: « ما با هم داخل خانه نمی شویم.»
زن با تعجب پرسید: « چرا!؟» یکی از پیرمردها به دیگری اشاره کرد و گفت:« نام او ثروت است.» و به پیرمرد دیگر اشاره کرد و گفت:« نام او موفقیت است. و نام من عشق است، حالا انتخاب کنید که کدام یک از ما وارد خانه شما شویم.»
زن پیش شوهرش برگشت و ماجرا را تعریف کرد. شوهـر گفت:« چه خوب، ثـروت را دعوت کنیم تا خانه مان پر از ثروت شود! » ولی همسرش مخالفت کرد و گفت:« چرا موفقیت را دعوت نکنیم؟»
عروس خانه که سخنان آنها را می شنید، پیشنهاد کرد:« بگذارید عشق را دعوت کنیم تا خانه پر از عشق و محبت شود.»
مرد و زن هر دو موافقت کردند. زن بیرون رفت و گفت:« کدام یک از شما عشق است؟ او مهمان ماست.»
عشق بلند شد و ثروت و موفقیت هم بلند شدند و دنبال او راه افتادند. زن با تعجب پرسید:« شما دیگر چرا می آیید؟»
پیرمردها با هم گفتند:« اگر شما ثروت یا موفقیت را دعوت می کردید، بقیه نمی آمدند ولی هرجا که عشق است ثروت و موفقیت هم هست! »

دلم می خواد ببخشمت اما دیگه نمی تونم

دریای عشق من به تو،یه قطره بارون نداره  

دنياي من چشماي من اي عمر من اين دل من ميسوزه

 
گريه نکن دروغ مي گي ميدونم اين چند روزه

بیا تا بهونه دستِ مردم دنیا ندیم

بذا بین خودمون بمونه که با هم بدیم

روزای قشنگِ آشنایی که تموم شدن

کم کمَک زیر تموم حرف و قولامون زدیم

می دونی، نمی دونم چی شد یه جای سرنوشت

که حالا برای موندن دوتامون مُرَدَدیم

اگه صد ظرفیت تموم شدن باشه به فرض

نمی خواد بگی نه، ما هردوتامون تو نَوَدیم

تشنگیمون ازچشای همدیگه رفع نمی شه

من و تو منتظر یه بارش مُجَدَدیم

اگه مجنون می خواس امتحانی از ما بگیره

بذار از حالا بگم که هردومون تو اون رَدیم

تو نگفتی می ری و منم نگفتم می مونم

جلوی راه همو گرفتیم و یه جور سدیم

زندگی جدول ضربه، پُر تقسیمه ولی

من و تو گناهمون اینه که تنها عددیم

همه چی سَند می خواد به جز گناه عاشقی

من وتو برای همدیگه هزار تا سندیم

تو پشیمونی و من خوب می دونم می خوای بری

می گی امّا ما که هیچ چیزی رو برهم نزدیم

چقدَر باید برای همدیگه بازی کنیم؟

کاش از اول نمی گفتی که به هم می اومدیم...!

بیا تا بهونه دستِ مردم دنیا ندیم

بذا بین خودمون بمونه که با هم بدیم

روزای قشنگِ آشنایی که تموم شدن

کم کمَک زیر تموم حرف و قولامون زدیم

می دونی، نمی دونم چی شد یه جای سرنوشت

که حالا برای موندن دوتامون مُرَدَدیم

اگه صد ظرفیت تموم شدن باشه به فرض

نمی خواد بگی نه، ما هردوتامون تو نَوَدیم

تشنگیمون ازچشای همدیگه رفع نمی شه

من و تو منتظر یه بارش مُجَدَدیم

اگه مجنون می خواس امتحانی از ما بگیره

بذار از حالا بگم که هردومون تو اون رَدیم

تو نگفتی می ری و منم نگفتم می مونم

جلوی راه همو گرفتیم و یه جور سدیم

زندگی جدول ضربه، پُر تقسیمه ولی

من و تو گناهمون اینه که تنها عددیم

همه چی سَند می خواد به جز گناه عاشقی

من وتو برای همدیگه هزار تا سندیم

تو پشیمونی و من خوب می دونم می خوای بری

می گی امّا ما که هیچ چیزی رو برهم نزدیم

چقدَر باید برای همدیگه بازی کنیم؟

کاش از اول نمی گفتی که به هم می اومدیم...!

از پشت شیشه دیدم دستش تو دست تو بود

دیگه بهم دروغ نگو نگو کسی پیشت نبود

نگو که باور ندارم حرفای عاشقونتو

جمع کن ببر از دل من او عشق بچه گونتو

برات یه بازیچه بودم تو لحظه های بی کسی

گفتی فقط منو داری دل نمیدی به هیچ کسی

اما فراموشت شده حرفایی که بهم زدی

گفتی به من عشق منی دیدی بهم نارو زدی

برای رفتن از پیشم چقد هراسونه دلت

مگه میخوای کجا بری اینجوری گریونه چشت

اگه نمیدونی بدون دلم شکسته از دلت

نفرین قلب عاشقم همیشه هست پشت سرت

بگو دکترا برن این نفسای آخره

تو برام فقط بخند اینجوری خیلی بهتره

دم آخری بزار سیر بشینم نگات کنم

غزل آخرمو فدای خنده هات کنم

عزیزم گریه نکن خراب هر هق هقتم

کاش نفس یاری کنه بازم بگم عاشقتم

بگو هیچکسی نیاد میخوام باهات تنها باشم

دستات رو به من بده که دارم از هم می پاشم

دیگه بی تابی نکن آشفته حالم میکنی

از همه چیه من بگو بگو حلالم میکنی؟

با توام تا به ابد نمیشی از دلم جدا

گل مهربون من قرارمون پیش خدا

خنده هاتو هیچکسی نشونم نمیده

تا میام حرف بزنم گریه امونم نمیده

میدونم سخته ولی رفتن من حقیقته

واسه من گریه نکن این آخرین وصیته

بگو دکترا برن این نفسای آخره

تو برام فقط بخند اینجوری خیلی بهتره

دم آخری بزار سیر بشینم نگات کنم

غزل آخرمو فدای خنده هات کنم

عزیزم گریه نکن خراب هر هق هقتم

کاش نفس یاری کنه بازم بگم عاشقتم

بگو هیچکسی نیاد میخوام باهات تنها باشم

دستات رو به من بده که دارم از هم می پاشم

دیگه بی تابی نکن آشفته حالم میکنی

از همه چیه من بگو بگو حلالم میکنی؟

با توام تا به ابد نمیشی از دلم جدا

گل مهربون من قرارمون پیش خدا

خنده هاتو هیچکسی نشونم نمیده

تا میام حرف بزنم گریه امونم نمیده

میدونم سخته ولی رفتن من حقیقته

واسه من گریه نکن این آخرین وصیته

حیف نمی شه بمونی کنارم من که جز تو کسی رو ندارم

کاش که پیشم بمونی یه لحظه این یه لحظه به یک عمر می ارزه

توی چشمام نگاه کن یه رودِ این چشا بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام که با غم بسازم من نمی خوام به اشکام بنازم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی

تو میری و  رفتنتو می بینم باز به تماشای افق می شینم

میریو آتیش می کشی به جونم ترانه هامُ واسه کی بخونم

آی تو که از نگاه من بُریدی با چنگ و دندون به هوا پَریدی

خواستم با اشکام راهتو ببندم حیف که چشاتو بستیو ندیدی